Madoe Design

We zijn weer thuis iets eerder als gepland. In Griekenland was het heet, 40 graden en hoge luchtvochtigheid.  Na 2 dagen door naar Igoumenitsa gereden in de hoop dat het in Italie wat aangenamer weer was. Er was geen plaats op de boot, 3 dagen wachten en omdat het nog steeds zo heet was, zijn we neergestreken op camping Sofas, zuid van Igoumenitsa. Heerlijk onder de olijfbomen gelegen en Indy lekker gezwommen. Dat vind ze heerlijk, als ze de zee ziet duikt ze erin.

De overtocht verliep prima en in Italie was het inderdaad ander weer, gieten van de regen. Tot Noord-Italië, daar scheen het zonnetje weer. Op een Camper plaats aan het Lago di Lugano overnacht. En dan weet je ook weer dat je in Europa bent. Hond aan de lijn, niet voetballen en nog duizend verboden en geboden. En ook bijzondere buren, 2 Zwitsers die met zingen en schilderen proberen 10 weken rond te zwerven door Italië. 

Noord van Freiburg hield de motor er mee op, distributie ketting kapot. Wij zijn met een huurauto naar Gemert gereden en volgende week komt de bus met een expediteur mee. Jammer dat de motor op de laatste dag kapot ging, toch ook wel weer geluk gehad dat het in Zuid Duitsland gebeurde.

Het was een mooie reis, we hebben veel gezien en meegemaakt. Het smaakt naar meer.

Alle ‘volgers’ bedankt voor de reacties en meeleven.

De Happy Campers

Nadat we de Turkse grens waren gepasseerd (we hadden meer tijd nodig bij de taxfree shop dan de douane) en bij de Griekse grens een controle waren misgelopen, hebben we een dag aan de kust oost van Thessaloniki doorgebracht. Mooie plek om vrij te kamperen, natuurlijk weer aan het water en heet weer. Wel veel ongedierte (elk voordeel heb z´n nadeel) dus de volgende dag doorgereden naar twee campings aan de voet van de Olympus, waar we 30 jaar geleden ook eens hadden gestaan. Olivier was toen net een jaar oud. Het water was nog net zo lekker. De camping was natuurlijk compleet veranderd. Geen buitenlanders meer met tentjes, maar Grieken met caravans waar ze proberen sta caravans van te maken, en de hele zondag BBQ-en en eten, ze eten geen lam en zijn anders gekleed anders zou je zweren dat het turken zijn.

Het is wel relaxt, we zitten hier koffie te drinken en te internetten (de wifi van de camping haalt het niet naar de bus) aan de overkant van de camping het is half 10 en we zitten nog steeds in badpak. Dat wordt nog een dagje langer, zeker als ik zie hoe koud het in Nederland is.

Nadat we 5 nachten op de camping in Sinop hadden overnacht en weer lekker waren uitgerust, trokken we verder langs de kust. De westelijke kant van de Zwarte Zee kust  verschilde aanzienlijk met die van de oostelijke kant. Om te beginnen was de vierbaans (kust) snelweg opgehouden en overgegaan in een kronkelig bergweggetje langs diepe ravijnen en kloven. Als maar klimmen en dalen. Omdat de bergruggen haaks op de kust stonden, moest er om de paar kilometer en vallei worden doorkruist. Cynthia vond het helemaal niks en Beer had dolle pret. Het was een prachtige route met mooie vergezichten van de rotsachtige kust met hier en daar een klein strandje, ca. 2000 meter beneden de kustweg. Ook de vegetatie veranderde in een bosrijke omgeving met naald- en hazelnootbomen en verder landinwaarts kleine boerderijtjes. Hoewel de bergen wat vlakker waren dan in het oosten, waren de wegen er net zo slecht begaanbaar. Er werden langs de weg volop kersen verkocht. Na een dag van omhoog (in zijn eerste versnelling) en omlaag (met verhitte remmen) en maar 150 km. te hebben afgelegd, hebben we overnacht op het strand van een klein vissersdorpje, Yunuskoy. Na het gebruikelijke ritueel van even een praatje maken met de nieuwsgierige ‘locals’ en vertellen waar je vandaan komt en zo verder, en waarbij Beer de fout beging om de zwerm kinderen te amuseren (ze waren niet meer weg te krijgen), hebben we een heerlijke nacht gehad. De volgende dag vervolgden we onze tocht langs de kust (over eenzelfde soort weg) tot Amasra, een badplaats waar veel lieden uit Ankara in de zomer komen. Na een paar weken van relatieve rust en natuur, breekt hier het massa toerisme in alle hevigheid weer los. Enorme reclameborden langs de weg naar de stad, vergeven van hotels, pensions, eetgelegenheden en straten vol met kitch en souvenirs. Rondvaartboten, een Lunapark en een live optreden van een Turkse ‘Guitar Hero’. We hebben op de kade overnacht en lekkere Doner- en Iskender Kebab gegeten en daarna ECHTE cappuchino met een chocolade gebakje. De volgende dag lieten we de kust voor wat het was. Het weer was inmiddels ook omgeslagen en het zou enige dagen gaan regenen. Het water langs de gehele noordkust is zo helder als wat en de temperatuur nu al achterin de 20 graden. De stranden bestaan er voornamelijk uit kiezels en/of zwart zand. De stranden bij Izmir (Cesme), na zowat de hele Turkse kust te hebben afgereden, vinden we nog steeds het best. We reden weer landinwaarts richting Ankara, de weg was gelukkig aanzienlijk beter en het regende inderdaad pijpenstelen. We hebben een stuk snelweg gereden van Ankara naar Istanbul door een grote vallei en zijn halverwege afgeslagen naar Kutahya. We schrokken wel van de tol: wel 7 Euro voor zo’n 150 km. Heel prijzig voor Turkse begrippen, we hebben elders nooit meer dan 2 of 3 Euri betaald. We hebben overnacht op een benzinestation bij Osmaneli, waar we weer gratis stroom kregen.

Super die benzine stations, helaas was de parking zanderig en dat gaf wat blubber na de talloze buien die we hebben gehad. Door naar Kutanya, het eldorado van de porselein. En dat klopt, alles van porselein kan je daar kopen, wc’s, complete badkamers, tegels en natuurlijk het traditioneel beschilderde borden en schalen en vazen en asbakken. Je kan het zo gek niet bedenken of het is er. Door de enorme hoeveelheid die aangeboden wordt kan je goed zien wat mooi is en wat niet. Helaas…. wat mooi is duur. Wel veel plezier gehad met kijken.

Geslapen hebben we weer bij een benzinepomp, een giga grote, met motel. En wij keurig in een hoekje staan, ver bij alle lawaai weg en er was daar ook weer stroom. Niet voor lang, want we stonden maar net toen er een enorme catarpillar aankwam die een slang uit de grond trok, na eerst ons elektriciteit snoer gemold te hebben. Dat bleek de beerput te zijn. Maar we stonden niet in de weg, dus iedereen verder met zijn werk, er liep een man in keurig overhemd, stopdas en blauwe broek met plooi. Wij dachten een manager van het motel/benzinestation die even kwam kijken of alles goed ging. Fout dus, dat was de bestuurder van de gierwagen. En we weten nu ook wat er met mensen-stront gebeurd, dat wordt uitgereden over het land. Hmmm lekker??

En er liepen ook 5 grote honden rond, 4 kangals en 1 herder. En 2 puppies ohh zo lief. Ik mocht er 1 mee naar huis nemen. Heb ik toch maar niet gedaan.

De volgende dag alleen maar gereden, nog steeds overal aan de weg gewerkt, gelukkig laten ze hier de weg waar over gereden wordt soort van heel. Scheelt een hoop gerammel.  De veerboot  stond op ons te wachten en nu staan we weer bij een benzinestation op de Dardanellen . Morgen naar de grens.

Gule Gule Kara Deniz  ve Ege Deniz

Naast onze camping in Yusufeli werd een fundering voor een woonhuis gestort. De bekisting was helemaal klaar en er bleek maar twee cementwagens te zijn met als gevolg dat de hele nacht cement werd gestort, Cynthia voelde zich snel thuis (in Izmir werden 12 huizen naast die van ons gebouwd). Geen oog dichtgedaan, elk half uur stond de bus te trillen op zijn grondvesten. We hebben dus maar vriendelijk doch beslist afscheid genomen.

De weg naar Artvin is een prachtige weg, jammer dat (ook) deze vallei vol moet lopen als de dam bij Artvin klaar is. De eerste 20 kilometer waren veelbelovend, schitterende weg  (ik heb het hier uitsluitend over de route), prachtige omgeving met rotsen in alle kleuren, je hebt echt het idee dat je in een canyon rijdt. Tot het moment dat de weg weer slecht wordt, gaten, wasborden, of geen weg alleen rots. De nieuwe weg wordt halverwege de berg gebouwd en dat betekent rotsen opblazen, zand storten, keien storten die weer naar beneden vallen en weg is de mooie omgeving. Het is onvoorstelbaar wat hier gebeurt; complete bergen worden zowat verplaatst of opgeblazen, (bouw) toegangswegen gebouwd, dammen aangelegd; elke 10 km een geïmproviseerde betonfabriek aan de kant van de weg en overal beton. We hebben wel het resultaat van zo´n nieuwe weg meegemaakt (eindelijk!!) na Artvin en het rijdt wel super, geen 17 kilometer meer omhoog en ook geen 17 kilometer meer naar beneden. Tussendoor hebben we nog een uurtje stilgestaan omdat er verderop rotsen opgeblazen werden. Het water in de valleien na Artvin begon al behoorlijk te stijgen en er werden al jachthavens aangelegd. Zo moet ook Yusufeli er aan geloven, uiteindelijk. Tijd voor de lunch. En toen was het gas op. We hebben maar 1 fles meegenomen in de verwachting (en de nadrukkelijke belofte van de verkoper bij de Wit) dat die overal gevuld dan wel geruild kon worden. Er werd meewarig naar de fles gekeken, fiber en dan propaan???? Nooit van gehoord. Vullen ging niet, nergens. In Hopa heeft iemand de gasman gebeld en die kwam met zijn wagen, nu hebben we een reus van een gasfles in de camper staan, mooi zilverkleurig en we kunnen weer koffie en thee zetten en de koelkast blijft lekker koud. Nog maar eens goed nalezen waar je lege BP flessen kunt ruilen tegen gevulde.

Net buiten Hopa hebben we in een vissershaventje geslapen, natuurlijk direct bekijks. Het bleken aardige jongens die ons wilde helpen. Lekker geslapen, zeker na de onderbroken nacht ervoor. ’s Ochtends vertrokken, vroeg deze keer op 9 uur. De Zwarte Zee heeft maar een natuurlijke haven in Turkije (bij Sinop in het westen); om dit probleem op te lossen is de hele kust voorzien van rotsblokken en verder komma-achtige pieren, waarbinnen haventjes zijn gemaakt voor vissers en pleziervaartuigen.

Camlihemsin (eigenlijk Kackar Daglari millipark) is een toeristisch gebeuren, een prachtig natuurgebied boven in de bergen en onvoorstelbaar mooi. Let wel, Turks toeristisch, want het lag er overal vol met afval, doodzonde. Wij waren de enige buitenlanders. Het is er prachtig. Met watervallen, sneeuw, er schijnen lynxen, wolven en beren rond te lopen en Turken die mangal beoefenen. (mangal is BBQ-en zonder barbecue). Het regent er ook 250 dagen van het jaar en dat hebben we gemerkt, we hebben een paar flinke stort buien gehad, daar tussen in was het prachtig weer. Lekker de stoelen buitengezet met uitzicht op een waterval en een boek gelezen. Heerlijk genieten.

De Zwarte Zee kust, althans ten oosten van Trabzon, kenmerkt zich door een woest gebergte met om de 10 a 20 km valleien met een rivierstroompje, die naar de zee stromen. In deze valleien kan men omhoog rijden tot de sneeuwgrens (in deze tijd ca 2500 m), naar de z.g.n. Layla’s: hier worden ’s zomers de koeien naartoe gebracht. De uitzichten zijn er werkelijk fantastisch en deden me denken aan de Rockies. Langs de hele Zwarte Zee kust van Turkije loopt inmiddels een vierbaans snelweg, pal langs het water. We denken dat binnen twee jaar, alle (!) doorgaande wegen in Oost Turkije, vierbaans snelwegen zijn geworden.

We hebben een theefabriek bezocht en kregen er een rondleiding. Tussen Hopa en Trabzon is het namelijk een-en-al thee wat de klok slaat. Leuk om te zien hoe de thee groeide, werd geplukt en uiteindelijk in de fabriek gefabriceerd. We hebben een drietal soorten gekocht. Deze waren erg lekker (ter plaatse dan).

De weg naar Trabzon schiet lekker op en we overnachtten een stuk verder, vlak voor Girusun. Voor de verandering heel relaxt rijden na al die hobbels en bobbels. Het schiet goed op, zo goed dat we straks nog wel een weekje overhebben om ergens waar er een zandstrand is, te blijven.  Niet in een weekend, want in het weekend gaan de Turken er zelf massaal op uit naar de leuke plekjes waar wij ook naar toe willen. En daarbij laten ze hun vrouw/vriendin thuis, je komt alleen mannen tegen. Ik weet niet of jullie wel eens wekenlang zijn bekeken, het gaat op den duur wel vervelen. Wij zijn natuurlijk een beetje verwend en zoeken voor de lunch of overnachting naar plekken, waar je alleen, en zowat met je bips in het water staat. Dat blijkt een grote uitdaging te zijn, want deze plekjes zijn zeldzaam en overal waar dat mogelijk is, worden hotels en/of Sites gebouwd.
In Caykara hebben we even de houten brug met overkapping bezocht (de enige in Turkije) en Cynthia besloot er honing te kopen (daar wordt je hier ook mee doodgegooid). Na weer een overnachting op een benzine station, hebben we Trabzon (met zijn Aya Sofia), Giresun (waar Jason het Gulden Vlies vond) en Uniye (waar zeehonden te zien zijn) en het bayou-gebied in de buurt van Samsung (waar de Amazones leefden), gelaten voor wat het was en reden door naar Sinop. De enige overgebleven, oude achterrem cilinder cupjes begonnen het namelijk op te geven (ook na een klapband) en we waren dus weer op zoek naar een Oto Sanayi. Omdat men ons hier met een reparatie niet kon helpen, zijn we aangeland op een camping ten westen van Sinop, die alles heeft wat we zoeken (helaas geen remcupjes). Uitgebreid complex, drie andere camping gasten, vlak aan de zee in de hete zon met alles erop en eraan voor een Turkse prijs.  Je zou het een combinatie van boerderij- en strandcamping kunnen noemen. Overdag lopen de koeien namelijk op het strand en zowat tussen de tentstokken door. Ik denk, dat we het hier wel een paar dagen kunnen uithouden.

Hasankeyf en Hosap.

Zoals al vermeld, hebben we natuurlijk een bezoek gebracht aan Hasankeyf, een strategische plek aan de oever van de Tigris in Mesopotamie. Talloze grotten in de steile rotshellingen doen vermoeden dat hier al sinds de oudheid mensen woonden. Van de stad met zijn citadel weet men slechts dat zij in de 4^e eeuw in Byzantijnse handen viel en in de 7^e eeuw door de moslims werd veroverd. De brug over de rivier naar de stad is een van de grootste stenen bruggen uit de middeleeuwen. Zoals overal, verkeren de monumenten in miserabele staat en worden in grote getale vergezeld door een zwerm plakkerige kinderen en kraampjes met prullaria.

De omgeving is er prachtig. De weg leidt langzaam naar beneden, het Tigris dal binnen en ineens is er dan een brede vallei met enorme, steile rotshellingen en grillige bergformaties. Heel indrukwekkend. Door het GAP project, waarbij 22 stuwdammen worden aangelegd om het gebied vruchtbaar te maken en Turkije van energie te voorzien, loopt  Hasankeyf langzaam onder water. Over 10 jaar zal de hele stad zijn ondergelopen. Archeologen doen zoveel mogelijk hun best om er te redden wat er te redden valt.
In Tatvan, hadden we ’s ochtends een heel rijtje turken van alle leeftijden die aandachtig stonden te kijken hoe we koffie dronken, de afwas deden en de boel in de bus opruimden, we hadden een foto van ze moeten nemen. Ik ben ook van plan om de Turkse regering te schrijven of ze de lessen Engels niet kunnen uitbreiden, want na een miljoen keer ”Hello what is your name” hebben we eigenlijk geen zin meer om te antwoorden. Wat ook wel weer sneu is voor die kinderen. Hier in het oosten willen ze geen geld maar pennen, want uiteraard eindigt elk gesprek met de vraag om geld of om pennen. Vermoeiend.

Op weg langs de zuidkant van het meer, langs het klooster van Akdemar, en zo’n 60 km. ten oosten van Van naar het kasteel van Hosap. Dit kasteel is in de Urartische tijd gebouwd en later veroverd door Suleyman de Blonde. Je kon het kasteel al van ver zien, het torende hoog uit boven de vallei.  Een prachtig exemplaar met citadel, uitkijktoren, donjon en reliëfs van geketende leeuwen bij de ingangspoort.  Een gedeelte ervan was gerestaureerd en werklui waren druk aan de gang. Toen we naar binnen wilden, werden we tegengehouden door een aanrennende man in kostuum. Deze vertelde ons dat het kasteel al twee jaar niet meer voor het publiek toegankelijk was vanwege een restauratie. Zo van de buitenkant gezien, werd e.e.a. gelukkig in redelijk originele staat teruggebracht. Beetje pech dus, maar we wilden hier al langer naar toe en hebben het nu gezien. Vervolgens teruggereden naar Van en daar overnacht bij een benzine station. We kregen weer thee aangeboden en wij hebben hen een stroopwafeltjes aangeboden. Overal waar we dat doen bedanken mensen beleefd en eten het niet op. Dat is niet uit beleefdheid, maar omdat ze het niet te eten vinden. Beer gelukkig wel dus we komen wel van de stroopwafeltjes af.

Het verandert allemaal heel snel, overal ligt er fruit, groenten, zelfs bier kan je overal kopen. Ze hebben in Van al riolering en de Migros zit er ook al. Dat was 2 jaar geleden nog niet. En ook de wegen, Beer schreef al dat het een enorme bouwput is hier in het oosten, alle doorgaande wegen worden verbreed van 2- naar 4 baans. Dat houdt in dat de bestaande weg opgebroken wordt, er een berg bijgestort wordt of afgegraven wordt zodat de weg breed genoeg wordt en je rijdt dan over een soort van geëgaliseerde rotsgrond, 30 kilometer per uur laverend tussen de gaten, putholes  en keien. Harder is niet aan te raden. En als ze hier iets doen dan doen ze het goed, 60 kilometer of meer achter elkaar. We zijn goed door elkaar geschud en alles zit onder het stof.

Sommige stukken zijn al af en dan kan je zien hoe mooi het wordt.

We hadden besloten om snel naar het noorden te rijden, in Dobayazit zijn we verlokt door warme douches en elektra en dat voor 10 lira. De dag erna de bus gepoetst, dat was wel nodig.

Onderweg naar Kars, over een binnendoor weg kregen we weer een klapband, nu aan de andere kant, gelukkig achter, want dank zij de dubbel lucht konden we doorrijden naar Kars.

Daar de welbekende oto-sanayi opgezocht. In Kars gaat het iets anders voor nieuwe banden moet je naar de Oto lastik. Daar hebben ze twee nieuwe Turkse banden eronder gezet, nu wel met binnenband, staan we weer recht. En het was koud in de bergen, de dag begon goed met zon, maar allengs kwamen er meer wolken en regenbuien. In Kars was het 7 graden en de nacht moest nog beginnen, brbrbrbr, sokken aan en vroeg onder de wol.

Na Kars begon de mooie weg. We hebben voor ons gevoel de hele dag bergopwaarts gereden en dat betekent in zijn tweede of eerste versnelling met een slakkegangetje van 30 km een een spoor van roet achterlatend. We kwamen ook verschillende fietsers tegen, zo te zien uit NL.  Ergens zijn we verkeerd gereden wat achteraf een mooie vergissing bleek te zijn. Een prachtige weg, door kloven, dalen met bomen, rauwe rotsen. We zijn geëindigd in Yusufeli, op een camping naast Hotel Barcelona, weten jullie nog Piet en Eline?. Het water in de rivier stroomt hard, er is overal veel water en we rijden regelmatig op de sneeuw grens. Er komen hier  de beste jongelui vanuit heel Turkije trainen voor wildwater kanoën, waarna ze aan internationale wedstrijden gaan meedoen.  We hebben besloten om Georgie maar te laten voor wat het is en een paar dagen hier lekker op de camping in Yusufeli te blijven. Uitzonderlijk goed: water, stroom, internet, zit-WC en goede douche met warm water.  ’s Nachts lekker koel en overdag ca. 30 graden in de zon. Nog wat foto’s.

 Toen we Antakya verder wel hadden gezien (overigens een opvallend moderne stad in een gebied waar de invloed van de Islam duidelijk de boventoon voert) reden we verder tot Nizip (tussen Gzaziantep en Sanli Urfa) en overnachtten weer bij een benzine station. Met uitzondering van de kust bij Antakya, waar wat hoge sluierbewolking hing, was het weer half- tot lichtbewolkt, met overdag zo’n 32 graden in de bus. De wind voelde gelukkig koel aan, waardoor de tempratuur buiten heel draaglijk was. ’s Nachts daalde de temperatuur naar een aangename 16-24 graden en we konden dus lekker slapen. Het is onvoorstelbaar hoeveel benzinestations Turkije in dit gebied telt. De ene nog groter dan de andere, met restaurants, winkels en alles erop en eraan. Er liggen soms 25 benzinestations pal naast elkaar. We besloten de volgende dag naar Zeugma en vervolgens langs de Syrische grens te rijden richting Harran. We hoorden dat Zeugma gesloten was vanwege opgravingen en hebben ons best gedaan om het in de omgeving van het stuwmeer van Birecik te vinden. Helaas, door de gebrekkige aanwijzingen en wegwijzers, reden we er voorbij. Geen Zeugma voor ons dus. We bezochten Harran en werden besprongen door Turkse kinderen en gidsen en die ook niet meer weg wilden en Indy was de grote trekpleister. Een HOND. Harran is een dorpje waar de woningen (bestaande uit stenen van vroeger tijd, aangesmeerd met klei en koemest) een koepelvormig dak hadden. De overlevering wil dat uit dit gebied, het land van Ur, Abraham de opdracht kreeg om zijn volk naar het beloofde land te brengen. Ook Harran kent dus een woning en steen, waar Abraham gewoond, c.q. tegen geleund heeft. Op zich is Harran heel interessant om te zien, zeg maar het Volendam van Turkije (hoewel dit type woningen ook in Frankrijk te bezichtigen zijn) en dus helaas ook erg toeristisch. Bovendien was het een bestaand dorp waar ook volop hedendaagse woningen waren gebouwd. Dat was natuurlijk jammer. Wat erger was, was dat de bewoners hun huisvuil nog op straat gooiden. Dit maakte de aanblik een stuk minder aantrekkelijk. Westelijk Turkije is opvallend schoon als je het vergelijkt met Oost Turkije, hier wordt een auto raampje nog voornamelijk gebruikt om rotzooi naar buiten te gooien. Na een Cay te hebben genuttigd besloten we over een secundaire weg vanaf Harran vlak langs de Syrische grens naar Mardin te rijden. Na een 20-tal kilometers over een redelijke asfaltweg, hield deze op te bestaan en dat hebben we geweten. We hebben daarna een kleine 80 km. over een hobbelige, onverharde zandweg tussen allerlei boerendorpjes moeten rijden. Tot overmaat van ramp bleek een achterdeur open te staan zonder dat wij dat wisten. Gevolg: de hele wagen zat van binnen duimendik onder het fijn-rood-stof. Afgezien van een behoorlijk snellere afschrijving van de wagen door de vele ‘wasborden’ op de onverharde weg, was het toch wel interessant om te zien hoe de mensen hier leefden. Pure landarbeiders en straatarm, de vrouwen dragen hier allemaal vrolijke gekleurde kleren, mooie glitters, rood, paars, geel en een hooivork op hun schouders (mooi gezicht), een stuk beter als zwart. De huizen waren nog van leem en men sliep nog bij het vee of op het land gedurende het seizoen, gelukkig voor de vooruitgang er stonden wel satelliet schotels op de daken. Na een paar uur rijden veranderde het landschap van dor en droog naar velden met graan. Onvoorstelbaar wat de stuwdammen en irrigatie hier hebben teweeggebracht. Echt honderden kilometers alleen maar met graan zover je kunt zien en van die reuze landbouwmachines, die we uit de US kennen. Alles grootgrondbezit en van de staat natuurlijk, maar dit is wel de graan voorraad kamer van Turkije. Ze waren er in mei nota bene al aan het hooien, dus de eerste oogst was al binnen. In Ceylanpinar aangekomen, reden we dankbaar over een verharde weg naar Viransehir en hebben daar bij, wederom een pomp, de wagen laten wassen en van binnen uitgemest. Vroeg gaan slapen en de volgende morgen even naar de oto-sanayi, het wordt bijna en gewoonte, gelukkig kennen we de weg, de bus weggebracht voor leeglopende remvloeistof. Een klacht, die we al een aantal dagen hadden. Met 8 man wordt er onder de wagen gedoken, kopje Cay, en binnen een uur waren de rubbers en cupjes van de lekkende wiel remcilinder vervangen. Niet slecht voor een dubbellucht bedrijfswagen waarbij lagers en alles moeten worden losgehaald. 22 Euro armer, maar met goede remmen vetrokken we weer richting Mardin en de bergen. Daarna Mardin bezocht, zo stil als het 2 jaar geleden was zo druk was het nu, busladingen met Turkse toeristen en een enkele Nederlander. Het blijft een leuke aardige stad, de bazaar verkoopt hetzelfde als in Izmir dus daar ook geen nieuws. Vlak voor Midyat hebben we overnacht bij AliBaba. Hij had wel veel familie, geen bende leden en ze waren allemaal vreselijk aardig, om de 5 minuten kregen we koffie, moesten we iets eten of er kwamen mensen kijken allemaal in de bus. Alibaba vond het heel leuk dat we kwamen overnachten bij zijn benzinestation, hij wilde ons adres en ook graag whisky wat we niet hadden. En hij voelde zich geen Turk of Koerd maar Arabier. Prima geslapen daar, met een douche en wc bij de hand en schoon. Nu zijn we in Tatvan aan het Van meer, we staan aan de boulevard, die lag hier twee jaar geleden ook niet. Heel modern, we zitten in het Dodo cafe wat internet heeft. En kunnen hier met de eigen laptop internetten, heel relaxt. Het gaat snel hier in Turkije met bouwen. Heel Oost Turkije, althans van Mardin tot Tatvan lijkt wel een bouwput. Overal worden wegen en kanalen en dammen aangelegd, zijn Caterpillars bezig en werklui aan de gang. Het was praktisch onmogelijk een panoramafoto te nemen zonder dat er een afgraving of wegenbouwproject in aanleg te zien was.

Op dit moment zitten we lekker op de parkeerplaats van een restaurant aan de kust van Çevlik met stroom, net heerlijke Adana Kebab gegeten, Cynthia een Efes bier en ik twee dubbele Yeni Raki. Het is lekker 24 graden in de bus en er staat een hoop wind. Het uitzicht doet ons denken aan de Noordzee maar dan wel een stuk warmer. We hebben het prima naar de zin en het leven is goed. Toen we uit Kapadokya vertrokken, hebben we nog twee Duitse campergangers ontmoet die we ook al in Cirali hadden gezien. Prima camping daar in Goreme, helaas was er iets met internet toen we wat wilden versturen. Alleen de beheerder had nog contact via zijn vaste verbinding dus het laatste bericht is via een USB stick verzonden. We zijn naar het zuiden gereden door de bergen waar nog sneeuw lag en vervolgens langs Adana en hebben overnacht op het strand in Yesilköy tussen de petrochemische infra van Turkije en voor een Sitesi. Natuurlijk was er al snel veel belangstelling van de ‘locals’ die eventjes kwamen zien wat hun overkwam. Een vriendelijke Turk die daar woonde ( en in Duitsland had gewoond en ook goed Duits sprak), kwam een praatje maken en bracht ons een zak met fruit uit eigen tuin. We moesten bij hem op de koffie en leerde zijn familie kennen. Drie generaties hadden het er goed naar de zin en we hebben er een uurtje doorgebracht. Schatten van mensen, hij kwam nog een bosje bloemen uit zijn tuin brengen toen we vertrokken. Het strand was op zich helemaal niet slecht, ware het niet dat het ook als vuilnis stort functioneerde. De mensen die een huis daar in de site hadden gekocht moeten wel balen want de petrochemische industrie is daar later gebouwd amen met havens en prachtig hele grote ronde vaten. ’s Nachts kregen we bezoek, klop klop; Turkish Jandarma. Vijf man sterk met geweer in aanslag. Ik deed in mijn onderbroek open en zei iets van Olanda en Problem Yok. Mijn lachwekkende verschijning moet hun op andere gedachten hebben gebracht want na een half uur overleg (wij waren intussen al weer in bed) besloten ze ons verder met rust te laten. De volgende dag weer verder en hebben we overnacht op het zuidelijkste strand van Turkije tegen de Syrische grens, wat nog begaanbaar was. Nou ja, begaanbaar is een groot woord. We hebben 6 km in de eerste versnelling ( dus ruim een uur) moeten afdalen naar, inderdaad een paradijselijke plek aan het water. We weten nu hoe adam en eva zich moeten hebben gevoeld, uit het paradijs moeten vluchten, zij vanwege de appel wij vanwege een regelrechte invasie van muggen, vlooien en andere insecten. De volgende morgen zaten we dus onder de bulten, ondanks alle gaas, netten, doodslaan en andere maatregelen. We hebben toch even lekker genoten van het strandje en de zee en een aantal uren doorgebracht met het lezen van tijdschriften en zonnen. We kregen om een uur of 11 bezoek van 5 jonge Turken en zij boden ons bier en chips aan. Ja en dat moet je dan accepteren, Beer heeft het flesje stiekem langs de rots leeg laten lopen, bier is lekker maar om 11 uur? In de middag reden weer een uur in de eerste versnelling naar de bewoonde wereld. En stijl dat het was! verder naar Antakya om het mozaik museum te bezoeken. Helaas bleek dit op maandag gesloten en we zijn, na wat gedronken te hebben, teruggegaan naar Cevlik om de Titus Vespasianus (400 AD) tunnel te bekijken, die ook op onze agenda stond. De Romeinen hebben hier een giga tunnel van ca 10 X 20m. breed en hoog en ca. 900m. lang gegraven ( dwars door het graniet) om de toenmalige stad Seleuceia Pieria (de tweede grootste haven van de Oostelijke Middellandse zee na Alexandrie) van water te kunnen voorzien. Cynthia had nog steeds last van een blaar en liep dus op slippers. Zij heeft daardoor heel lang buiten moeten wachten totdat Beer in de glibberige tunnel uiteindelijk de goede foto’s had genomen. Ondertussen lastig gevallen door goedbedoelende, maar plakkerige Turken. We hebben op het nabijgelegen restaurant met uitzicht op het strand, heerlijk gegeten en overnacht. Cynthia kreeg van de baas een anjer, zo leuk vond hij het. Na lekker te hebben ontbeten, reden we terug naar Antakya en hebben het museum aldaar bezocht. Prachtige mozaiken , ongelooflijk hoeveel expressie er uit een aantal steentjes kan worden gevormd. De collectie vonden wij wel erg beperkt en jammer genoeg was een deel van de collectie (buiten) niet te bezichtigen die dag. Hoewel we er veel plezier aan hadden beleefd , vonden wij de collectie van Zeugma in Gaziantep toch nog steeds nummer een.

De temperatuur in Silifke was inmiddels opgelopen tot 38 graden bij een stralende zon, het slechte weer was voorbij getrokken. We hadden er een NL stel ontmoet dat net terugkwam van een reis naar Jordanie en Syrie (Noot. De dieselprijs is daar 20c/l). We besloten desondanks naar Kapadokya te gaan en van daaruit weer terug naar het zuiden en oosten. Van Mersin tot Niğde (een tiental km voor Nevsehir) is inmiddels een snelweg aangelegd, die over een afstand van 70 km alleen maar leek te klimmen. Prachtige snelweg overigens, dwars door het Taurus gebergte. Er lag nog sneeuw op de bergtoppen en de temperatuur daalde op zo’n 2300 meter hoogte naar een aangenamer 24 graden. In Göreme zochten we de Kaya Camping op om te overnachten. Dit is een, in NL zeer geroemde ANWB Camping. Dat was wel even wennen. Van enkele wild-kampeer plaatsen en een enkele rustige Turkse camping naar een overvolle (?) toeristencamping. Er was alleen nog plaats op een soort parkeervak, want deze camping zal vol met Nederlandse, Duitse en Engelse pensionado’s met sleurhutten en campers. De accommodatie was er goed, met uitzondering van de WIFI; de reikwijdte ervan bedroeg niet meer dan de kamer waarin het modem stond….bummer. Die hele kamer zat ’s avonds dan ook vol met opa’s en oma’s die op een luidruchtige manier  en door elkaar heen met webcam de kleinkinderen toespraken. Het seizoen was in Kapadokya blijkbaar al duidelijk in volle gang.              

 Met Indy gaat het tijdens de reis redelijk goed. Aanvankelijk lag ze op ons bed als we reden. Omdat ze ’s nachts op de vloer moest liggen, begreep ze het blijkbaar niet meer en kwam tijdens het rijden maar in de cabine zitten hijgen. Daar werd ze natuurlijk behoorlijk gestrest van en ze viel dan ook meteen in een diepe slaap als we ergens bleven staan. Ze luistert goed en wordt overal aangehaald door toeristen.  De Turken zijn gewend aan waakhonden, dus die zijn wat voorzichtiger.  

Omdat we niet naar Turkije zijn gegaan om als haringen in een ton op een camping te zitten, besloten we de volgende dag op zoek te gaan naar een andere camping.. En jawel, nog geen 500 meter verderop in de vallei lag een Turkse camping, die slechts enkele bezoekers had. Alle voorzieningen aanwezig, zij het in bescheidener mate. En de WIFI deed het er uitstekend. Na een dagje te hebben doorgebracht met huishoudelijke zaken op deze camping, gingen we op pad door de Rozenvallei (de andere valleien hadden we al eerder bezocht). Blijkbaar doet de tufsteen daar aan rozen denken. Cynthia had al een verkenning met Indy achter de rug en we zouden een uurtje gaan wandelen. Inderdaad, heel mooi om te zien en zo. We dachten een andere weg terug te nemen maar na talloze vergeefse pogingen langs berghellingen en twee uur later, kwamen we erachter dat er toch maar een (dezelfde) weg terug was. Gevolg….een beetje stijf toen we weer bij de camping waren en we namen ons voor om niet meer (zonder kaart ook nog) zomaar te gaan lopen. De volgende dag kon ik [cynthia] niet meelopen, ohhhh pijn in mijn kuiten We hebben besloten de rest van de vallei, die we overigens al enkele malen hebben bezocht, dan ook maar rijdend af te leggen en alles uit de bus te fotograferen. Makkelijk zat, stoppen waar alle tourbussen staan en de Japanners achterna. Heb je de mooiste foto’s. We hebben in Avanos foto’s van onze schaal, die we twee jaar geleden hebben gekocht, afgegeven en werden zeer hartelijk ontvangen. Ze hadden alweer een nieuwe gemaakt gelukkig niet zo mooi. Voor de vorm hebben we rondgelopen en hebben we een onderzetter uitgezocht. Bij het afrekenen en kregen  we die kado. De overige aankopen mochten we voor 50% hebben. We hebben toen een mooie blauwe schaal met motief uit Istanbul gekocht, waarvoor we weer even para checkme moesten (naar de bankautomaat).  In Goreme hebben we zowaar echte cappuchino (!), geen nescafe gedronken. En we zijn voor de verandering weer bij de Oto-Sanayi geweest. De grapjassen in Ayvalik hadden normale banden gemonteerd als een tubeless, dus zonder binnenband., dus die liepen steeds langzaam leeg. Deze zijn nu aangebracht en hopelijk blijven ze nu op spanning. Na zware discussies, vnl van de kant van de Turkse eigenaar die ons nieuwe banden wilde verkopen onder het mom dat de velgen niet geschikt waren voor binnenbanden. De tijd zal het leren en overal hebben ze oto- sanayi’s gelukkig weten we de weg.

’s Morgens om  6.00 uur was het al een drukte van jewelste met luchtballonnen boven de vallei. En die krengen begonnen ze op 3 plaatsen vlak om ons heen op te blazen. Wel een mooi gezicht overigens.

Morgen, zaterdag 15 mei, slaat het mooie weer hier om en vertrekken we naar de playa’s van Antakya en Iskenderun, zeg maar het gedeelte wat aan Syrie en Libanon grenst, om een mozaik museum )het grootste van Turkije’ te bezichtigen. Natuurlijk hebben de Romeinen daar  ook een tunnel achtergelaten en er is, naar verluidt, de resten van een van de oudste Katholieke kerken (400 AD) te zien.

Izmir – Ölüdeniz

Na een heerlijk ontbijt hebben we afscheid genomen van Dick en Berthy, Urla, Kalabak en Izmir.

Om 10 uur werden we verwacht bij de tandarts voor de laatste check en om de hechtingen eruit te halen bij Beer. Daarna door naar de opticien in de binnenstad om de bril op te halen. Turken vieren ook 1 mei en in de stad waren ca. 130.000 mensen komen opdraven om te demonstreren. De meesten hadden een grote vlag van verschillende makelij en/of vakbond bij zich en het was een kleurrijk gezicht.  Een lange stoet met mensen allemaal in het zelfde T-shirt en leuzen roepend, trokken door de stad richting Kordon en het Ataturk(op zijn paard)  plein, daar zijn we met de bus tussendoor gelaveerd, alsmede de honderden politiemensen in ME uitrusting in de periferie. Uiteindelijk reden we om 2 uur richting Kusadasi. Onderweg in Selcuk bleek Janet niet thuis, maar in de US te zijn. We hebben toen maar een briefje en een presentje achtergelaten bij de buurman. In Kusadasi hebben we een rust/stranddag ingelast. De bus heerlijk in de schaduw zo’n 50 meter van het strand, Indy lekker zwemmen in de zee en wij natuurlijk verbrand. Nou ja, zeg maar gerust flink verbrand, bleek achteraf. We stonden geparkeerd in de buurt van Davutlar waar Cynthia en ik destijds een vakantie huisje hadden gehuurd. Op een enkele Turkse pensionado na, was het er praktisch uitgestorven.

Maandag zijn we doorgereden naar het Bafa meer, na natuurlijk een shop stop in Söke bij een  outlet gebied. Het was inmiddels 32 graden in het binnenland en we besloten het shoppen te beperken tot twee polo shirts, een Dockers broek en leren LEVI riem voor Beer. Het was toen nog 25 km naar een pension/camping Turgut aan het meer. Indy dook, al bijna traditiegetrouw, meteen in het water voor wat verkoeling. Ook hier was het seizoen nog niet begonnen, dat is wel aan het gras te zien. We waren de enige gasten op de camping. Er zat ook een restaurant aan vast. Lekker gegeten en ook héél duur. Blijkt maar weer je moet echt van te voren vragen wat de prijs is. Voor 10 lira een bakje patat. Dat werd dus een aantal dagen brood met pindakaas (ook best lekker). Door het bloeiende gras, lange halmen, spinnen, mieren en wat er nog meer rondliep kregen we een beetje viezig gevoel, ik was blij verder te kunnen gaan.

In Kusadasi bedankten de mensen ons voor het meenemen van het goede weer  en het is stralend en warm. In Izmir hebben we 2 dagen met wolken en een lagere temperatuur (28 graden) gehad, verder alleen blauwe lucht gezien en lekker warm. Zo warm dat we overal probeerden de bus in de schaduw te zetten, dat scheelde al gauw 10 graden binnen en dat is natuurlijk veel aangenamer. ’s Nachts gemiddeld 16 graden volgens de thermometer in de bus. Hopelijk blijft het zo.

De volgende dag togen we naar Fethiye door een nogal bergachtig landschap. Op het laatst moesten we in de eerste versnelling de 15% hellingen op en op weg naar beneden hebben we een half uurtje de remmen laten afkoelen. Overal onderweg sinaasappel- en citroenstalletjes. Even twee kilo heerlijk zoete sinaasappels gekocht voor € 1,50. Fethiye doorgereden en in Ölüdeniz in een zijstraatje overnacht. Een prachtig strand inderdaad, helaas werd ook nu al elke vierkante meter volop benut door uitbaters, toch heeft Ölüdeniz sfeer en alle Turken praten perfect Engels, want het is net klein Engeland . Indy maakte de show bij de Engelsen, de Turken moesten zo als gewoonlijk niets van Indy hebben. De meeste Engelsen waren te vinden bij een Karaoke tent waar je natuurlijk ook de Chelsea wedstrijd kon volgen. We hebben de dag lekker doorgebracht aan de ´Blue Lagoon´ .  Indy mocht niet zwemmen, ze zou het water eens kunnen verontreinigen……

Fethiye- Cirali.

We besloten het drukke Fethiye te laten voor wat het was en verder te gaan. Eerst heeft Cynthia nog een nieuwe inverter gekocht want die uit Holland had het, na een poging om het koffie apparaat erop aan te sluiten, voorgoed begeven. Bleek achteraf toch teveel gevraagd van het apparaat. En een nieuwe kopen was nog niet makkelijk, toevallig in elke winkel uitverkocht, uiteindelijk kwam ik terecht in een winkeltje wat tv’s en radio’s repareerde. De aardige man stuurde zijn zoon op de scooter erop uit en zo hebben we nu een 300watt inverter (natuurlijk nog steeds niet voldoende voor de koffie maar deze werkte tenminste). Dit apparaat werkt zodanig, als de accu bijna op is produceert het een alarm, een nogal onaangename hoge toon. En omdat er nog steeds iets niet klopt met de bedrading (de reserve accu is vrij regelmatig leeg) heb ik het al mogen aanhoren.

Omdat het al wat later werd, hadden we ergens langs de D-400 (kustweg) bij een benzinepomp de nacht doorgebracht. De weg vervolgend langs de fraaie ZW kust van Turkije, passeerden we enorme (kas)tomaten- en sinaasappel gebieden in de omgeving van Finike. Het was de eerste dag van de zomer en een soort van vrije dag voor veel Turken. Overal waar je in de schaduw kon zitten, zaten hele families dan ook te BBQ-en. Olivier weet wel hoe dat gaat, een kleedje uitrollen en eten maar. We reden door naar Cirali, een klein plaatsje aan de zuidkant van de Golf van Antalya dat niet op de kaart staat. We zouden er nooit over hebben gedacht om deze afslag naar de kust te nemen, een weg seil naar beneden, maar hadden het plaatsje eens op het web ontdekt bij een Camper site. Na een steile afdaling kwamen we inderdaad op een mooi plekje aan het strand te staan, samen met (wie anders) enkele Duisters. Het zag er en beetje safari-achtig uit door de bomen. De ene kant van het strand was, tot onze verbazing, bezaaid met pensions en hotels waar het nodig aantal toeristen rondliepen. De andere kant was een publiek stuk. Hier hebben we gestaan en heerlijk geslapen zonder muggen dit keer. Helaas was het erg bewolkt, waar de zon maar af-en-toe doorheen drong. Cynthia vond het er maar koud met 25 graden. Indy heeft er genoten, lekker vrij rondlopen en de buren hadden ook honden. Later kwam er een Frans stel bij met een jonge terriër, die vond alle honden (ook de Turkse honden die elke dag even kwamen kijken of er nog iets te halen viel) zo geweldig dat hij ervandoor ging. In het donker hebben we samen met Indy helpen zoeken, gelukkig werd Elliot (we noemden hem Goliath vanwege zijn gedrag) weer gevonden. Echt een mooi plekje om te onthouden. Na twee nachten te hebben doorgebracht, besloten we toch maar om weer verder te rijden, de zon tegemoet .

Cirali- Silifke

Antalya bestaat uit hotels en Russen en Alanya is niet veel beter, gelukkig loopt er een goede weg doorheen zodat je snel erdoorheen kan rijden, in de buurt van Manavgat ging het niet meer zo snel, vol gas ging ook niet meer. Het bleek het brandstof filter te zijn, de Turkse diesel is kennelijk niet zo ‘schoon’. Beer had in zijn wijsheid, en ook om te besparen, steeds goedkopere landbouw (tractor) diesel getankt. In de Oto Sanayi is het probleem echter snel verholpen, gelijk ook maar een kleine beurt erbij; het lucht- en olie filter vervangen, een liter olie erbij en remolie bijgevuld voor de totale somma van €25.

Van onze Duitse campergenoot in Cirali hadden we enkele mooie overnachtingplaatsen doorgekregen. We besloten op één ervan, in Gazipaşa te overnachten. En jawel, een mooi plaatsje aan het strand en als we het niet hadden geweten hadden we het nooit gevonden. Midden in het dorp op de rotonde rechts, over een soort boulevard met palmen in het midden en geflankeerd met flatgebouwen die of wel heel nieuw waren ofwel half af. En dat een kilometer lang. In de avond kregen we gezelschap van een Nederlands stel uit Harderwijk, die van Kapadoka kwamen. We hoorden dat Twenthe landskampioen voetbal was geworden (hihi lekker belangrijk) en nog veel meer. Af en toe is het fijn om ‘in the middle of nowhere’ Nederlanders tegen te komen, vooral na 7 nachten wild kamperen. Het was er weliswaar erg mooi om te overnachten, maar de volgende morgen kwamen er windhozen voorbij als voorteken van een stevige regenbui. We besloten verder te rijden en over de zeer bergachtige kustweg naar Silifke. De hele zuidkust van Turkije bestaat tegenwoordig ofwel uit hotels of kassen . Hele vlakten met plastic kassen, waaronder tomaten, aardbeien en bananen worden geteeld. Totaal anders dan 25 jaar geleden, alles wat toen dorp was is nu stad en wat ooit een baai was is nu beachclub. Gelukkig hebben de meeste ouderen nog wel een ‘turkse broek’ aan, met het kruis op de kuiten en zitten op zondag de theehuizen gevuld met mannen. Dat is niet veranderd. De weg naar Silifke was smal, bochtig en veel stijgen en dalen en hoog door de bergen, weinig plaatst om te stoppen om een foto te nemen.

In Silifke, we hebben hier ooit , zo’n 100 jaar geleden lijkt het wel, eens gestaan op een 5 sterren camping, bleek deze al twee jaar gesloten, wat nog niet is doorgedrongen tot de ACSI. We zijn toen doorgereden naar een volgende camping om na een dag of  7 weer eens lekker te douchen en ’s avonds licht te hebben. En ze hebben Free internet, dus de tekst kan erop, nog even de foto’s bekijken en beslissen welke we hier gebruiken. De sterke van het modem was niet goed en ze hadden ook heel veel muggen. Dit moet wachten tot Kapadokya.

Ze hebben een jong everzwijn van een dag of 10 gevangen dat nu in een kooi zit achter de bus.  En dat gaan ze ook opeten begrijp ik van oma, ben alleen benieuwd of het arme varkentje het  lang genoeg overleefd zonder melk.

Nu gaan we aardbeien eten, vers van het land een kistje voor 3 YTL. En heerlijk zoet.

Morgen naar Kapadokya.

ps We staan nu in Goreme, met behoorlijke WIFI. Het hoe en waar in het volgende bericht anders wordt het wel heel lang.

Het gaat prima met ons, we zijn vandaag op zoek gegaan naar de camping bij Silifke. Helaas is die gesloten en we staan nu op een andere camping, ook prima toeven hier. Helaas is het weer hier ook van slag dus we rijden morgen richting capadocia. Daar hebben ze wifi op de camping en zal ik iedereen uitgebreid antwoorden en de site aanvullen.

Bedankt allemaal voor de mailtjes en berichten. Dikke kus.

En Thijs groeit hard, op de foto een echte knuffelbeer !!

Beer&Cynthia&Indy